Titus Maria Horten był niemieckim dominikaninem i teologiem, który żył w latach 1882–1936. Urodzony w głęboko religijnej rodzinie w Elberfeld, studiował lingwistykę i filozofię, zanim wstąpił do zakonu dominikanów w 1909 roku. Pełnił różne funkcje, w tym nauczyciela, przeora oraz dyrektora wydawnictwa Albertus Magnus. Jego życie zostało przerwane po aresztowaniu przez Gestapo w 1935 roku, po czym zmarł w szpitalu w Oldenburgu, prawdopodobnie w wyniku trudów więzienia.
Życie i praca
Po uzyskaniu stopnia doktora filologii, Horten wstąpił do dominikanów, przyjmując imię zakonne Titus Maria. Zarządzał wydawnictwem i służył jako generalny prokursor misji zakonu w Chinach. Podczas pierwszej wojny światowej pracował w klasztorze, który został przekształcony w szpital. Do jego ról przywódczych należało pełnienie funkcji przeora konwentu oraz kierowanie publikacjami religijnymi.
Prześladowania i śmierć
Po dojściu do władzy reżimu nazistowskiego, Horten stał się obiektem ciężkich prześladowań. Został aresztowany przez Gestapo w 1935 roku pod zarzutami związanymi z dewizami, co doprowadziło do jego uwięzienia w Vechta i Oldenburgu. Choć ostatecznie uzyskał rzadkie uniewinnienie w procesie apelacyjnym, zmarł w szpitalu przed wyjściem na wolność, potencjalnie z powodu niedożywienia i skutków izolacji podczas uwięzienia.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za czczonego sługę Bożego; w 2004 roku ogłoszono, że praktykował cnoty heroiczne. Jego pogrzeb w Vechta przyciągnął tysiące żałobników, a jego szczątki zostały później przeniesione do kościoła dominikańskiego w Füchtel. Jego wspomnienie obchodzi się 25 stycznia, w święto nawrócenia świętego Pawła.