Thomas Mann (1875–1955) był niemieckim powieściopisarzem, nowelistą, eseistą i krytykiem społecznym, który w 1929 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Jego dzieła, w których często wykorzystywał symbolikę i ironię, badają psychologię artystów i intelektualistów oraz niemiecki i europejski charakter narodowy. Czerpał z opowieści niemieckich i biblijnych, a także z myśli Goethego, Nietzschego i Schopenhauera. Do jego najbardziej znanych książek należą „Buddenbrookowie”, „Czarodziejska góra” i „Śmierć w Wenecji”.
Młodość i kariera








Mann urodził się w Lubece, w rodzinie hanzeatyckich kupców. Po śmierci ojca rodzina przeniosła się do Monachium, gdzie Mann mieszkał przez większość lat aż do 1933 roku. Karierę pisarską rozpoczął od współpracy z czasopismem „Simplicissimus”, a swoje pierwsze opowiadanie opublikował w 1898 roku. Jego pierwsza powieść, „Buddenbrookowie” (1901), przedstawiała jego własną rodzinę oraz szerszą klasę hanzeatyckich kupców. W 1905 roku ożenił się z Katią Pringsheim, a małżeństwo doczekało się sześciorga dzieci, z których kilka zostało później pisarzami.
Emigracja i późniejsze lata







Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy w 1933 roku Mann opuścił Niemcy i osiadł w Szwajcarii, będąc już krytykiem nazistów. Gdy w 1939 roku wybuchła druga wojna światowa, przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, a w 1952 roku wrócił do Szwajcarii. Mann jest jedną z najbardziej znanych postaci emigracyjnej literatury niemieckiej, czyli literatury tworzonej na emigracji przez przeciwników reżimu Hitlera. Zmarł w 1955 roku w pobliżu Zurychu.
