Theorigitha była wczesnoangielską świętą związaną z klasztorem w Barking. Żyjąc pod koniec VII wieku, była bliską towarzyszką założycielki klasztoru, Ethelburgi, i zamieszkiwała we wspólnocie ustanowionej przez świętego Ethelreda. Zapamiętano ją z powodu duchowej wytrwałości podczas długich okresów choroby oraz oddania nauczaniu młodzieży. Jej życie i mistyczne doświadczenia zostały udokumentowane przez świadków, a później przekazane historykowi Bedy.
Życie i cierpienie
Podczas pobytu w klasztorze Theorigitha znosiła znaczne cierpienia fizyczne, w tym sześcioletni okres paraliżu między latami 669 a 675. Zyskała uznanie dzięki cierpliwości podczas tych prób oraz zaangażowaniu w pracę z młodymi ludźmi. Później w życiu straciła zdolność mówienia, lecz pozostała ważną postacią duchową we wspólnocie.
Kult
Święta jest upamiętniana w tradycji katolickiej 25 i 26 stycznia. Jest rozpoznawana dzięki swoim mistycznym wizjom Ethelburgi, które miały miejsce zarówno przed śmiercią założycielki, jak i trzy lata po tym, jak Theorigitha straciła mowę. Relacje o ich ostatnich rozmowach zostały odnotowane przez obserwatorów i zachowane w kronikach historycznych.