Teresa Chicaba była gwinejską księżniczką, która została sprowadzona do Hiszpanii jako niewolnica, zanim wstąpiła do życia zakonnego. Urodzona około 1676 roku, została schwytana jako dziecko przez hiszpańskich handlarzy, a ostatecznie została członkinią Zakonu Dominikanów w Salamance. Po odzyskaniu wolności wstąpiła do klasztoru św. Marii Magdaleny, gdzie żyła jako tercjarka. Znana ze swojej głębokiej duchowości i działalności charytatywnej, jest obecnie uznawana przez Kościół katolicki za wyniosłą (venerabilis).
Życie i służba
Po porwaniu w wieku dziewięciu lat, Teresa została sprzedana w niewolę i przetransportowana z Afryki Zachodniej do Hiszpanii. Służąc w domu księżnej Arcos, wykształciła silny charakter religijny. Po odzyskaniu wolności dążyła do wstąpienia do wspólnoty zakonnej. Choć początkowo pozwolono jej służyć jedynie jako służąca, ostatecznie złożyła śluby jako tercjarka w dominikańskim klasztorze La Penitencia.
Kult i dziedzictwo
Podczas pobytu w klasztorze Teresa zyskała sławę dzięki swoim zdolnościom uzdrawiania oraz oddaniu ubogim i chorym. Jej reputacja pobożnej i charytatywnej osoby skłoniła jej zakon do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego. Po zbadaniu jej cnót, w czasach nowożytnych została ogłoszona wyniosłą, a jej życie jest nadal studiowane jako przykład wiary i wytrwałości.