Teofilo Nowogrodzki był hierarchą wschodniego chrześcijaństwa, który sprawował urząd arcybiskupa Nowogrodu i Pskowa w okresie intensywnych przemian politycznych. Jest on ostatnim prelatem Nowogrodu wybranym przez wiece, czyli ludowe zgromadzenie miasta. Po militarnej klęsce Nowogrodu w starciu z wielkim księciem Iwanem III, Teofilo został ostatecznie usunięty ze swojego stanowiska i uwięziony. Zmarł w 1484 roku podczas podróży do Kijowa, aby odwiedzić święte miejsca w Ławrze Peczorskiej.
Życie i kariera


Po wstąpieniu do życia zakonnego w klasztorze Oten, Teofilo służył jako protodeakon. Został wybrany na arcybiskupa w 1471 roku w drodze losowania spośród kandydatów przedstawionych przez wiece. Po konflikcie między Nowogrodem a Moskwą występował jako negocjator mający na celu sfinalizowanie traktatów pokojowych. Jednak po dalszych działaniach militarnych Iwana III został aresztowany i przetrzymywany w klasztorze Chudowskim, gdzie ostatecznie podpisał dokument zrzekający się swojego tytułu.
Kult

Znany jako Teofilo Peczorski, jest czczony jako święty w tradycji prawosławnej. Jego świętość wiąże się z cudami odnotowanymi po jego śmierci, które miały miejsce przy jego relikwiach. Jego wspomnienie obchodzi się 26 października oraz 28 sierpnia podczas święta Ojców Ławry Peczorskiej. Jego szczątki spoczywają w Dalekich Jaskiniach Ławry Peczorskiej w Kijowie.
