Teofan Vénard był francuskim księdzem katolickim i misjonarzem z XIX wieku, należącym do Towarzystwa Misji Zagranicznych w Paryżu. Urodzony w 1829 roku w Saint-Loup-Lamairé we Francji, czuł się zainspirowany opowieściami o męczeństwie, co skłoniło go do służby na Dalekim Wschodzie. Po nauce języków w Hongkongu udał się do północnego Wietnamu, aby wspierać misję. W okresie intensywnych prześladowań prowadził swoją posługę potajemnie w górach. Został schwytany i stracony w Hanoi w 1861 roku po tym, jak odmówił wyrzeczenia się wiary.
Życie i śmierć
Po święceniach w 1852 roku Vénard udał się do Azji, ostatecznie służąc w zachodnim Tonkinie. Z powodu królewskich edyktów wymierzonych w chrześcijan, często pracował w ukryciu. Po schwytaniu pod koniec 1860 roku został uwięziony w klatce w Hanoi. Podczas niewoli pisał listy do swojej rodziny i kontynuował praktyki religijne. Został skazany na śmierć i ścięty 2 lutego 1861 roku.
Kult
Vénard został beatyfikowany w 1909 roku wraz z trzydziestoma trzema innymi męczennikami. Później został kanonizowany na świętego przez papieża Jana Pawła II w 1988 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 2 lutego. Choć jego ciało spoczywa w krypcie w Paryżu, jego głowa jest czczona w Tonkinie.