Teodulf z Orleanu był wybitnym biskupem, poetą i teologiem żyjącym w okresie renesansu karolińskiego. Urodzony w Hiszpanii około 750 roku, uciekł do Galii po inwazji Maurów. Zyskał znaczenie za panowania Karola Wielkiego i Ludwika Pobożnego, sprawując urząd biskupa Orleanu oraz opata Saint-Benoît-sur-Loire. Jako kluczowa postać intelektualna na dworze Franków, znacząco przyczynił się do reform kościelnych oraz ustanowienia szkół publicznych. Po tym, jak w okresie niestabilności politycznej został oskarżony o zdradę, został wygnany do Angers, gdzie zmarł w 821 roku.
Wkład intelektualny

Teodulf był płodnym pisarzem i uczonym. Przypisuje mu się autorstwo Libri Carolini, tekstu dotyczącego wykorzystania wizerunków religijnych. Jego dorobek literacki obejmuje osiemdziesiąt zachowanych poemów i hymnów, wśród których najwyżej ceniony jest Gloria, laus et honor. Ponadto jego wpływ na manuskrypty biblijne pomógł włączyć Księgę Barucha do zachodniego kanonu Biblii.
Dziedzictwo architektoniczne

Wzniósł znaczącą willę w Germigny-des-Prés, która obejmowała oratorium zbudowane około 806 roku. Konstrukcja ta zawiera rzadką, zachowaną mozaikę karolińską przedstawiającą Arkę Przymierza. Miejsce to pozostaje istotnym przykładem architektury i tradycji artystycznych jego epoki, odzwierciedlając poglądy religijne, które pomagał kształtować poprzez swoje pisma.
Kult

Uznany za świętego, Teodulf jest czczony w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 1 maja. Jest pamiętany jako obrońca właściwej praktyki teologicznej oraz kluczowa postać reform edukacyjnych i religijnych okresu karolińskiego.
