Teodozjusz III był cesarzem bizantyjskim, który panował w przybliżeniu od 715 do 717 roku. Pierwotnie poborca podatkowy w Adramyttium, został niechętnie wyniesiony na tron przez wojska temy opsykańskiej po buncie przeciwko cesarzowi Anastasemu II. Jego krótkie rządy przypadły na okres intensywnej niestabilności politycznej znanej jako dwudziestoletnia anarchia. Po wyzwaniu rzuconym przez Leona Izaurczyka, Teodozjusz wynegocjował abdykację, aby chronić swojego syna, i ostatecznie udał się do klasztoru.
Życie i panowanie
Teodozjusz doszedł do władzy po buncie floty i wojsk opsykańskich, co zmusiło go do przyjęcia tytułu cesarskiego. Jego legitymacja była często kwestionowana przez inne frakcje wojskowe, takie jak anatoliccy i armeniaccy. Podczas panowania dążył do zawarcia sojuszu z Bułgarami, aby przeciwdziałać zagrożeniu ze strony Leona Izaurczyka. Po klęsce militarnej i pojmaniu syna, zgodził się ustąpić ze stanowiska w 717 roku, pozwalając Leonowi przejąć kontrolę nad imperium.
Kult
Teodozjusz jest uznawany za świętego w tradycjach prawosławnej i anglikańskiej. Po abdykacji żył jako mnich, udając się do klasztoru w Efezie. Jest upamiętniany jako postać z epoki przed schizmą.