Teodozj Vorypin był wybitnym hierarchą staroobrzędowym żyjącym pod koniec XVII i na początku XVIII wieku. Pierwotnie był prawosławnym hegumenem wyświęconym przez patriarchę Józefa, lecz później przyłączył się do rozłamu i stał się centralną postacią staroobrzędowców sprzyjających duchowieństwu. Po uwięzieniu w klasztorze Kirillo-Bełozerskim, ostatecznie objął funkcje przywódcze w regionie Kerżeniec, a później w Wietce, gdzie służył jako duchowy przewodnik wspólnoty aż do swojej śmierci około 1710 roku.
Życie i przywództwo
Po odejściu z oficjalnego Kościoła, Teodozj założył pustelnie w regionie Donca. Po schwytaniu i kilkuletnim uwięzieniu, został uratowany przez współwyznawców i przeniósł się w okolice Kerżencja. Tam zarządzał skitem Smoljan i pełnił rolę faktycznego przywódcy lokalnej wspólnoty. Jego wpływ doprowadził go ostatecznie do Wietki, gdzie kierował staroobrzędową społecznością zamieszkującą tereny przygraniczne.
Dziedzictwo i kult
Jako przywódca odłamu sprzyjającego duchowieństwu, Teodozj podtrzymywał praktyki religijne, rozstrzygał spory i zapewniał niezbędne zaopatrzenie swoim wyznawcom. Jest pamiętany dzięki swoim dziełom pisanym, w tym listowi z 1709 roku dotyczącemu odrzucenia władzy diakonatu. W tradycji staroobrzędowej jest czczony jako święty za oddaną służbę wspólnocie.