Teodora z Rossano była żyjącą w dziesiątym wieku mniszką i opatką w południowych Włoszech. Urodzona około 910 roku w szlacheckiej, lecz ubogiej rodzinie w Cosencji, w młodym wieku wybrała życie poświęcone Bogu. Przyjęła śluby w klasztorze św. Apolonii, założonym przez Nila z Rossano, greckiego mnicha uciekającego przed prześladowaniami ikonoklastów. Znana z gorliwej modlitwy i surowego trybu życia, została ostatecznie mianowana przełożoną klasztoru św. Anastazji, który pomogła rozwinąć w znaczące centrum religijne w Kalabrii.
Życie i przewodnictwo
Po wstąpieniu do zakonu w wieku 15 lat, Teodora wykazała się niezwykłą pobożnością. Jej oddanie sprawiło, że Nil z Rossano powierzył jej przewodnictwo nad klasztorem św. Anastazji. Jako opatka zarządzała wspólnotą z mądrością i świętością. Pod jej kierownictwem klasztor urósł i stał się jedną z najważniejszych instytucji monastycznych w regionie Kalabrii przed jej śmiercią około 980 roku.
Kult
Uznana za świętą, jest czczona w tradycji katolickiej. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 28 listopada. Jej dziedzictwo pozostaje związane z tradycjami monastycznymi południowych Włoch, w których służyła.