Teodor z Tarsu był VII-wiecznym arcybiskupem, który sprawował zwierzchnictwo nad Kościołem w Canterbury od 668 roku do śmierci w 690 roku. Urodzony w Tarsie, przeniósł się do Konstantynopola, aby uciec przed podbojem muzułmańskim, a następnie udał się do Rzymu. Zgodnie z instrukcjami papieża Witaliana, został mianowany na to wpływowe stanowisko w Anglii. Pamięta się go przede wszystkim ze względu na znaczące reformy administracyjne oraz założenie szkoły w Canterbury.
Życie i działalność
Po ucieczce z miejsca urodzenia, Teodor studiował w Konstantynopolu, zanim przeniósł się do Włoch. Jego przywództwo w Anglii koncentrowało się na restrukturyzacji Kościoła angielskiego i tworzeniu fundamentów edukacyjnych. Szczegóły historyczne dotyczące jego kariery i działalności zostały zachowane w dwóch różnych tekstach napisanych w VIII wieku.
Kult
Uznany za świętego, Teodor jest wspominany 19 września. Jego dziedzictwo jest czczone w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Pozostaje on znaczącą postacią w historii Kościoła ze względu na zmiany instytucjonalne, które wprowadził podczas swojego urzędowania jako arcybiskup.