Teodor z Rostowa był XIV-wiecznym wschodniochrześcijańskim hierarchą i arcybiskupem Rostowa. Jako uczeń Sergiusza Radoneżskiego, urodził się w szlacheckiej rodzinie i w młodym wieku wstąpił do klasztoru Trójcy Świętej. Założył klasztor Symonowa w pobliżu Moskwy, który później stał się patriarszym stawropegiem. W trakcie swojej kariery był głęboko zaangażowany w złożoną politykę kościelną Cerkwi rosyjskiej, często podróżując do Konstantynopola, aby wspierać legitymację metropolity Cypriana. Za życia był również utalentowanym ikonografem i tłumaczem.
Kariera kościelna
Teodor służył jako pierwszy opat założonego w 1370 roku klasztoru Symonowa. Pełnił rolę duchowego doradcy Wielkiego Księcia Dmitrija i odegrał znaczącą rolę w walce o przywrócenie metropolity Cypriana na jego stanowisko. Po udziale w kilku misjach dyplomatycznych do Konstantynopola, został wyniesiony do godności arcybiskupa Rostowa, gdzie założył klasztor żeński i namalował ikonę Matki Bożej.
Kult i dziedzictwo
Zmarł w listopadzie 1394 roku i został pochowany w katedrze Wniebowzięcia w Rostowie. Uznany za świętego w XV wieku, jego powszechny kult został tymczasowo zawieszony w XIX wieku, zanim przywrócono go w 1912 roku. Jest upamiętniany w katedrach Moskwy, Radonieża i Rostowa.