Teodor z Ferma był chrześcijańskim mnichem żyjącym w IV wieku na pustyni Skety w Dolnym Egipcie. Uznawany za jednego z Ojców Pustyni, dążył do życia w odosobnieniu i prostocie. Choć niegdyś rozważano go na stanowisko diakona, odmówił objęcia tej funkcji, aby zachować pokorę i kontynuować życie w samotności. Po najazdzie barbarzyńców na Sketę w 408 roku n.e. przeniósł się do Ferma.
Życie i ascetyzm
Żyjąc w tradycji pustynnej, Teodor praktykował surowy ascetyzm. Był mnichem w Skecie, gdzie mógł kształcić się pod kierunkiem Pambo lub Makarego Wielkiego. Jego oddanie cichemu, samotnemu życiu skłoniło go do odrzucenia obowiązków kościelnych, a konkretnie diakonatu, na rzecz bardziej wycofanego trybu życia.
Kult
Teodor jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i orientalnochrześcijańskiej. Jego dziedzictwo jest związane z szerszym ruchem Ojców Pustyni, którzy kształtowali wczesny monastycyzm poprzez swoją pobożność i wycofanie się z spraw doczesnych.