Teodor Rostowski był wschodniochrześcijańskim świętym i hegumenem żyjącym w XV wieku w Carstwie Rosyjskim. Po przybyciu z Nowogrodu pod koniec XIV wieku żył jako pustelnik w pobliżu głównej drogi, utrzymując się ze jałmużny. Ostatecznie, za błogosławieństwem Sergiusza Radoneżskiego, wraz z mnichem Pawłem współzałożył klasztor Boryso-Glebski w Rostowie. Choć później poszukiwał większej samotności, zakładając klasztor Kowżieński Nikołajewski, powrócił do wspólnoty Boryso-Glebskiej, aby spędzić tam swoje ostatnie dni.
Życie zakonne

W początkowych latach ascezy Teodor polegał na jałmużnie, umieszczając kosz na drzewie w pobliżu szlaku podróżnego. Po spotkaniu z Pawłem obaj postanowili założyć stały klasztor. Pod przewodnictwem Sergiusza Radoneżskiego wznieśli kościół i celę na brzegach rzeki Ustia. Po ustanowieniu wspólnoty Teodor ustąpił z urzędu hegumenta, aby prowadzić bardziej odosobnione życie na pustyni.
Kult

Teodor jest wspomniany w Kościele prawosławnym 22 października, w dniu jego śmierci w 1409 roku. Często czczony jest wraz ze swoim towarzyszem Pawłem, gdyż obaj są wspólnie upamiętniani. Ich pamięć jest również celebrowana podczas święta Zgromadzenia Świętych Radoneżskich. Choć konkretne pisane biografie są rzadkością, relacje historyczne dotyczące klasztoru Boryso-Glebskiego pomagają zachować jego dziedzictwo.
