Teodor Nowogrodzki był ruskim jurodiwym, który zmarł w 1392 roku. Podążając za tradycją jurodiwych, prowadził życie pozornej szaleństwa, aby służyć Chrystusowi. Jest uznawany za świętego w Kościele prawosławnym, gdzie jego pamięć jest zachowana poprzez uroczystości liturgiczne. Jego życie stanowi przykład duchowej oddania poprzez odrzucenie ziemskich norm i statusu społecznego.
Życie i świętość
Żyjąc w regionie Nowogrodu, Teodor przyjął ascetyczną drogę jurodiwego. Postępując w sposób, który wydawał się społeczeństwu nieracjonalny, starał się wykazać pokorę i oddanie Bogu. Zmarł w 1392 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo duchowej dyscypliny, która charakteryzuje tradycję monastyczną ziem ruskich.
Kult
Święty jest czczony w tradycji prawosławnej, a jego wspomnienie przypada 19 stycznia. Według kalendarza ruskiego jest również upamiętniany 1 lutego. Jego życie jest celebrowane przez tych, którzy podążają drogą jurodiwych, kładąc nacisk na wewnętrzną rzeczywistość duchową ponad zewnętrznymi pozorami.