Teodor Jordanijski był mnichem żyjącym w VI wieku, który poszukiwał samotności na pustyni. W odpowiedzi na powołanie religijne żył jako pustelnik, aby służyć Bogu. Jest uznawany za osobę zdolną do dokonywania cudów, które przypisywał Bożemu współczuciu wobec ludzkiego cierpienia. Jego życie charakteryzuje przejście od wędrowca do samotnego ascety, co wywarło trwały wpływ duchowy na osoby, które spotkał podczas swoich podróży.
Życie i cuda
Podczas podróży w kierunku Konstantynopola, Teodor doświadczył niezwykłego cudu podczas rejsu statkiem. Gdy jego towarzysze cierpieli z powodu ekstremalnego pragnienia, modlił się, aby woda morska stała się słodka, by mogli pić. Po przemianie wody wyjaśnił, że cud ten wydarzył się z powodu Bożego miłosierdzia wobec wielkiego pragnienia ludzkości.
Kult
Kościół wschodnioortodoksyjny oraz Kościół greckokatolicki czczą jego pamięć. Jest on wspominany szczególnie jako cudotwórca i pustelnik. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 5 czerwca.