Teodor I z Rostowa był wschodniochrześcijańskim hierarchą, który służył jako pierwszy biskup Rostowa, a później biskup Suzdalu. Pochodzący z Konstantynopola, przybył do Kijowa w orszaku metropolity Michała. Po poświęceniu na biskupa około 990 lub 992 roku, napotkał silny opór ze strony lokalnych pogan podczas prób szerzenia chrześcijaństwa. Po okresach wygnania i powrotów, ostatecznie osiadł w Suzdalu, gdzie żył i zmarł około 1024 roku.
Życie i działalność

Po święceniu Teodor wzniósł w Rostowie drewniany kościół poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny. Jego wysiłki na rzecz nawrócenia lokalnej ludności spotkały się z zaciekłym wrogiem ze strony pogan, co zmusiło go do przeniesienia się do osady Suzdal. Później powrócił do Rostowa za panowania księcia Borysa, lecz po śmierci księcia został ponownie wygnany i wrócił do Suzdalu, gdzie spędził pozostałe lata życia.
Kult
Święty jest czczony w tradycji prawosławnej jako hierarcha. Jego relikwie zostały odnalezione w Suzdalu przed najazdem mongolskim i przechowywano je w katedrze Narodzenia Najświętszej Marii Panny. W XVIII wieku Święty Synod potwierdził jego świętość po przeprowadzeniu dochodzenia w sprawie jego relikwii. Jego szczątki były przechowywane w różnych srebrnych relikwiarzach, a jego pamięć jest celebrowana w Suzdalu oraz w diecezji władzimierskiej.
