Teodor Graptos był palestyńskim mnichem żyjącym w IX wieku, znanym ze swojego głębokiego przywiązania do ikon. Żyjąc w okresie znaczących napięć religijnych, praktykował ascetyzm w klasztorze świętego Sabasa. Jego niezłomny opór wobec ikonoklazmu doprowadził do surowych prześladowań ze strony kilku władców, co ostatecznie skutkowało uwięzieniem i śmiercią. Ze względu na fizyczne ślady pozostawione na jego ciele podczas cierpień, zyskał szerokie uznanie pod przydomkiem, który odnosi się do napisów wyrytych na jego skórze.
Życie i prześladowania
Urodzony w Palestynie, jako syn Jonaha, Teodor prowadził życie ascetyczne. Za panowania Leona V został uwięziony w klasztorze położonym w Pontu. Później, pod rządami Teofila, znosił brutalne tortury. W szczególności, na jego czole wypalono rozżarzonym żelazem dwanaście linii tekstu, co przyniosło mu przydomek Graptos. Ostatecznie przebywał w Apamei w Bitynii, gdzie zmarł około połowy IX wieku.
Kult
Jest czczony jako święty w różnych tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościołach prawosławnym, katolickim i anglikańskim. Jego pamięć jest zachowana poprzez uroczystości liturgiczne, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 27 grudnia. Jego życie służy jako historyczny przykład walki ikonofilów w epoce bizantyjskiej.