Teodor Bobkow (znany również jako Teodozjusz) był prawosławnym kapłanem i męczennikiem, który żył w Imperium Rosyjskim i Związku Radzieckim. Urodzony w 1874 roku w guberni tulskiej, wstąpił do klasztoru Chudow jako nowicjusz, a później został mnichem i kapłanem. Podczas I wojny światowej służył jako kapelan wojskowy, zapewniając opiekę duchową rannym żołnierzom w szpitalach polowych pod ostrzałem nieprzyjaciela. Po dojściu do władzy bolszewików kontynuował swoją posługę w różnych parafiach, zanim został aresztowany i stracony w 1938 roku.
Służba wojskowa

Podczas I wojny światowej Teodor służył jako kapelan pułkowy, pracując w szpitalach polowych i pułkach piechoty. Często sprawował posługę nad rannymi i umierającymi, często odprawiając nabożeństwa pod ostrzałem artyleryjskim. Za odważną pracę pasterską i oddaną służbę podczas operacji wojskowych otrzymał kilka odznaczeń, w tym Order Świętej Anny.
Aresztowanie i śmierć

Po przejęciu władzy przez bolszewików Teodor służył w kilku miejscach, w tym w wiosce Wikhornia, gdzie pełnił funkcję proboszcza. W 1938 roku został aresztowany przez NKWD pod sfabrykowanymi zarzutami o agitację kontrrewolucyjną przeciwko państwu radzieckiemu. Mimo zaprzeczania wszystkim oskarżeniom, został skazany na śmierć i stracony na poligonie Butowo 17 lutego 1938 roku.
Kult
Teodor jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. Został kanonizowany przez Kościół Prawosławny Rosyjski w 2000 roku jako część grupy Nowych Męczenników i Wyznawców Rosji. Jest czczony za niezłomną wiarę oraz ofiarną służbę zarówno swojej parafii, jak i żołnierzom podczas wojny.
