Teodor (ur. 1876 w guberni kostromskiej) był wschodnioortodoksyjnym biskupem, który sprawował urząd arcybiskupa Wołokołamskiego oraz wikariusza w diecezji moskiewskiej. Po uzyskaniu stopni teologicznych w 1900 roku, tego samego roku wstąpił do życia zakonnego. Jego kariera kościelna obejmowała role kierownicze, takie jak rektor seminarium tambowskiego oraz akademii moskiewskiej. W okresie rewolucyjnym pełnił funkcję przeora klasztoru Daniłowskiego i uczestniczył w Soborze Lokalnym, gdzie wyłonił się jako znaczący przywódca opozycji daniłowskiej.
Kariera kościelna


Po konsekracji na biskupa w 1909 roku, Teodor piastował ważne stanowiska w hierarchii kościelnej. Zarządzał klasztorem Daniłowskim począwszy od 1917 roku i stał się znany ze swojego stanowczego oporu wobec odnowieńców (renowacjonistów). Jego odmowa kompromisu z tą grupą doprowadziła do objęcia przywództwa nad wewnętrzną opozycją. Przez cały okres służby poruszał się w zmieniających się warunkach politycznych Imperium Rosyjskiego i Związku Radzieckiego.
Prześladowania i śmierć


Jako przywódca religijny w Związku Radzieckim, Teodor mierzył się z powtarzającymi się aresztowaniami dokonywanymi przez władze państwowe. Naciski prawne skutkowały jego skazaniem na wygnanie w Kazachstanie. Pozostał postacią oporu przeciwko represjom religijnym aż do śmierci w Iwanowie w październiku 1937 roku. Jest wspominany jako święty w tradycji wschodnioortodoksyjnej za swoją niezłomność w okresach prześladowań.
