Tekla z Roubaix była majętną ascetką i dziewicą żyjącą w Roubaix, we Flandrii Francuskiej, w IX wieku. W tradycji katolickiej jest uznawana za postać błogosławioną ze względu na swoją pobożność i dzieła miłosierdzia. Jej życie zapisało się dzięki znaczącemu wydarzeniu duchowemu w 881 roku, kiedy to – według przekazów – po objawieniu boskim miała wskazać lokalnemu duchowieństwu miejsce spoczywania relikwii świętego Eleutiusza, co zbiegło się w czasie z odzyskaniem przez nią wzroku.
Życie i cuda
Podczas jednej z nocy we wrześniu 881 roku Tecla doświadczyła wizji świętego Eleutiusza. Wizja ta nakazała jej poinformować biskupa Heidilona o miejscu znajdującym się w pobliżu ołtarza świętego Piotra w Blandain, gdzie spoczywały relikwie świętego. Podczas podróży z biskupem i duchowieństwem w celu odnalezienia szczątków, Tecla, która przez wiele lat cierpiała na ślepotę, nagle odzyskała wzrok. Później służyła swojej społeczności poprzez cnotliwe życie i pobożność.
Kult
Błogosławiona jest wspominana 20 lutego. Została pochowana w kościele w Blandain w pobliżu miejsca spoczywania relikwii świętego Eleutiusza, a jej szczątki zostały ostatecznie przeniesione do kaplicy w tym samym kościele. Relacje historyczne autorów takich jak Jean Cousin i Arnould de Raisse zachowały jej reputację jako pobożnej i błogosławionej postaci.