Ted Bundy (ur. jako Theodore Robert Cowell, 1946–1989) był amerykańskim seryjnym mordercą, który w latach 1974–1978 porwał, zgwałcił i zamordował kilkadziesiąt młodych kobiet i dziewcząt. Zwykle zwabiał ofiary, podając się za osobę potrzebującą pomocy lub za przedstawiciela władzy, po czym je ogłuszał, unieruchamiał i wywoził w odludne miejsca. Zbrodnie Bundy'ego rozciągały się na kilka stanów. Został aresztowany, zbiegł, a następnie schwytany ponownie, zanim skazano go za morderstwa popełnione na Florydzie. Stracono go na krześle elektrycznym w więzieniu stanowym Florydy w 1989 roku.
Wczesne życie








Bundy urodził się w Vermont jako dziecko niezamężnej matki i wychowywał go w Filadelfii dziadek ze strony matki wraz z żoną, którzy przedstawiali się jako jego rodzice. Prawdę o swoim pochodzeniu poznał jako młody mężczyzna i później żywił trwałą urazę do matki. Jego biologiczny ojciec nigdy nie został potwierdzony. W 1950 roku matka przeprowadziła się z nim do Tacoma w stanie Waszyngton, gdzie wyszła za mąż za Johnny'ego Bundy'ego, który go adoptował. Według relacji osób, które go znały, Bundy już we wczesnym wieku wykazywał niepokojące zachowania.
Zbrodnie i dziedzictwo








Pierwsze bezsprzecznie znane morderstwo Bundy'ego miało miejsce w stanie Waszyngton w 1974 roku. Dopuszczał się także włamań, podczas których czasem atakował śpiących domowników. Po aresztowaniu w 1975 roku w stanie Utah stał się podejrzanym w wielu nierozwiązanych sprawach zabójstw. Biografka Ann Rule opisała go jako sadystycznego socjopatę, a w pamięci pozostaje jako jeden z najbardziej niesławnych amerykańskich morderców swojej epoki.
