Wielka księżna Tatiana Nikolaevna Romanowa była drugą córką cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny. Urodzona w 1897 roku w pałacu w Peterhofie, była znana ze swojego eleganckiego wyglądu oraz praktycznej i opiekuńczej osobowości. Podczas pierwszej wojny światowej służyła jako pielęgniarka i przewodniczyła różnym komitetom charytatywnym. Po rewolucji rosyjskiej ona i jej rodzina zostali aresztowani, a następnie zamordowani przez bolszewickich rewolucjonistów w lipcu 1918 roku w domu Ipatiewskim. Rosyjski Kościół Prawosławny uznał ją za nosicielkę męczeństwa (passion bearer).
Życie i służba
Często opisywana jako najbardziej opanowana i matczyna spośród imperialnego rodzeństwa, Tatiana często cieszyła się zaufaniem sióstr, które polegały na niej w prowadzeniu grupy. Posiadała silne poczucie obowiązku i głębokie zainteresowanie teologią. Podczas Wielkiej Wojny poświęciła się służbie medycznej, szkoląc się na pielęgniarkę, aby opiekować się rannymi żołnierzami w Carskim Siole w latach 1914–1917.
Kult
Po jej śmierci Rosyjski Kościół Prawosławny kanonizował ją jako nosicielkę męczeństwa. Jest upamiętniana wraz z członkami swojej rodziny. Jej wspomnienie obchodzone jest 17 lipca; czci się ją w tradycjach prawosławnej, katolickiej i wschodnich kościołach chrześcijańskich.