Tassilo III był ostatnim władcą z dynastii Agilolfingów, sprawującym rządy jako książę Bawarii od 748 roku aż do jego usunięcia z władzy w 788 roku. Urodzony jako syn księcia Odila i Hitrudy, córki Karola Martela, rządził swoim terytorium pod zwierzchnictwem Franków. Choć sprawował znaczną władzę i utrzymywał silne związki z Longobardami oraz papiestwem, jego dążenie do niezależności doprowadziło ostatecznie do konfrontacji z Karolem Wielkim. Po odebraniu mu władzy został zmuszony do zrzeczenia się roszczeń swojej rodziny do księstwa i resztę swoich lat spędził na monastycznym wygnaniu.
Życie i rządy

Tassilo objął przywództwo jako dziecko pod opieką swojego wuja, Pepina Krótkiego. Podczas swojego panowania występował z godnością królewską, zakładając kilka ważnych instytucji religijnych, takich jak opactwa w Gars, Innichen i Kremsmünster. Poślubił Liutpergę, córkę króla Longobardów Desyderego, aby wzmocnić powiązania polityczne we Włoszech. Jego rządy zakończyły się, gdy Karol Wielki oskarżył go o niedopełnienie obowiązków wojskowych, co doprowadziło do jego przymusowego wstąpienia do klasztoru.
Kult

Były książę jest uznawany za postać błogosławioną w tradycji katolickiej. Po usunięciu z władzy i zesłaniu do opactwa w Lorsch, spędził ostatnie lata na życiu zakonnym, gdzie zmarł w 796 roku. Jego dziedzictwo jest zachowane dzięki fundacjom religijnym, które założył, oraz relacjom historycznym dotyczącym jego panowania.
