Tarsila do Amaral (1886–1973) była brazylijską malarką, rysowniczką i tłumaczką, uznawaną za jedną z czołowych artystek modernizmu latynoamerykańskiego. Uważa się ją za malarkę, która najpełniej wyraziła dążenie Brazylii do narodowej tożsamości w nowoczesnym stylu. Jako członkini Grupo dos Cinco wywarła znaczny wpływ na ruch sztuki nowoczesnej w Brazylii, obok Anity Malfatti, Menottiego Del Picchii, Mária de Andrade i Oswalda de Andrade.
Wczesne życie i kształcenie
Urodziła się w Capivari, niewielkim miasteczku na prowincji stanu São Paulo, w zamożnej rodzinie plantatorów kawy i właścicieli ziemskich. Kobietom odradzano wówczas studia wyższe, lecz rodzina wspierała jej kształcenie. Jako nastolatka odbyła podróż do Hiszpanii, gdzie zwróciła uwagę kopiowaniem dzieł sztuki, które oglądała w archiwum swojej szkoły. Później prywatnie uczyła się u malarza Pedra Alexandrina Borgesa, a w latach 1920–1923 uczęszczała do Académie Julian w Paryżu.
Modernizm brazylijski
Po powrocie do São Paulo w 1922 roku poznała Anitę Malfatti, Oswalda i Mária de Andrade oraz Menottiego Del Picchię; grupa ta zyskała nazwę Grupo dos Cinco. Ich Semana de Arte Moderna z lutego tego roku odegrał kluczową rolę dla modernizmu w Brazylii. Grupa dążyła do upowszechniania kultury brazylijskiej i tematyki rdzennej, a nie europejskich stylów. Jej obraz A Negra (1923) odzwierciedlał tę zmianę, łącząc nowoczesne techniki z brazylijską tematyką.
Pau-Brasil i Antropofagia
W połowie lat 20. Tarsila i Oswald de Andrade podróżowali po Brazylii w poszukiwaniu inspiracji w ludowej religijności i obrzędach. Jej prace z tego okresu przyjęły żywsze barwy i przedstawiały miasta oraz sceny wiejskie. Miała też istotny udział w ruchu Antropofagia z lat 1928–1929, ponieważ jej obraz Abaporu zainspirował Manifest antropofagiczny Oswalda de Andrade.
