Talelaus był syryjskim ascetą i presbiterem żyjącym w V wieku, który prowadził życie pełne głębokiej pobożności. Urodzony w Kilikii, został święcony w klasztorze świętego Sabasa Kanonika, zanim wybrał życie samotnicze. Ostatecznie osiadł na cmentarzu w pobliżu zrujnowanej pogańskiej świątyni w Syrii, niedaleko Gabali. Mieszkając w namiocie, a później w małej chatce, był znany ze swojego nieustannego płaczu oraz zdolności do wypędzania demonów, które przerażały lokalnych podróżnych.
Życie monastyczne

Po święceniach mnich przeniósł się na pustkowia w pobliżu niszczejącej świątyni. Większość czasu spędzał na modlitwie, początkowo mieszkając w namiocie, a później przez dziesięć lat w ciasnej chatce. Jego duchowa obecność ostatecznie odmieniła to miejsce, gdyż jego czyny skłoniły wielu do nawrócenia, co doprowadziło do budowy kościoła w miejscu, gdzie niegdyś stała pogańska świątynia.
Kult

Uznawany za czczonego świętego monastycznego, jest upamiętniany zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzi się 27 lutego. Jest pamiętany ze swojego pokutnego trybu życia oraz duchowej siły, którą wykazał, zamieszkując miejsce nawiedzane przez duchy.
