Talazjusz z Syrii był mnichem i pustelnikiem żyjącym w V wieku w Cesarstwie Bizantyńskim. Mieszkając w jaskini w pobliżu wioski Pillima w diecezji Kiru, prowadził samotne życie u boku swojego ucznia, Limnejusza. Był współczesnym historyka i biskupa Teodoreta, który odwiedził go podczas jego długiego okresu ascetycznego życia. Znany ze głębokiej świętości, zachowywał surową izolację, pozwalając jedynie swojemu biskupowi wchodzić do swojej kamiennej siedziby, podczas gdy z innymi kontaktował się przez małe okno.
Życie i ascetyzm
Talazjusz praktykował skrajny ascetyzm, znosząc różne dolegliwości fizyczne bez pomocy medycznej. Podczas jednego z incydentów został wielokrotnie ugryziony przez żmiję, lecz odmówił opieki lekarza, decydując się zamiast tego na naznaczenie swoich ran znakiem krzyża. Spędził dziesięciolecia w odosobnieniu, ostatecznie budując domy w pobliżu swojej celi, aby pomóc niewidomym, których uczył śpiewania hymnów i zapewniał duchowe przewodnictwo.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, prawosławnej i orientalnej. Jego sława świętości była dobrze znana wśród Greków, co doprowadziło do poświęcenia kościoła w Konstantynopolu na jego cześć. Wspominany jest corocznie 22 lutego, często wraz ze swoim uczniem Limneuszem.