Talazjusz Libijski był mnichem i opatem żyjącym w VII wieku na pustyni libijskiej. Jako szanowany duchowy przywódca utrzymywał bliskie relacje z Maksymem Wyznawcą, który poświęcił mu dzieło zawierające wyjaśnienia pism świętych. Talazjusz jest rozpoznawany przede wszystkim dzięki swoim pismom teologicznym, które poruszały złożone tematy, takie jak wcielenie Chrystusa i uświęcenie całego stworzenia. Jego spostrzeżenia na temat Ducha Świętego prawdopodobnie wywodziły się z wcześniejszych tradycji patrystycznych, a jego idee wpłynęły później na twórczość Jana Damascena.
Życie i dzieła
Żyjąc w Afryce, Talazjusz sprawował funkcję opata w pustynnym klasztorze. Napisał znaczące dzieło teologiczne zatytułowane Czterysta rozdziałów o miłości, powściągliwości i życiu duchowym. Zbiór ten składa się z czterech części, z których każda zawiera sto aforyzmów ułożonych w formie akrostychów. Poprzez te wersy dostarczał wskazówek moralnych i zgłębiał zagadnienia dogmatyczne, w tym naturę ofiary Chrystusa oraz koncepcję teozy.
Kult
Święty jest wspominany 20 maja. Jego imię pojawia się w kanonach Teodora Studyty, konkretnie podczas Tygodnia Serowego. Jest czczony w tradycjach prawosławnej, katolickiej i orientalnej jako czcigodna postać monastyczna.