Taida była kurtyzaną z Aleksandrii żyjącą w IV wieku, która później została chrześcijańską pustelnicą na egipskiej pustyni. Według relacji hagiograficznych przeszła duchową przemianę po konfrontacji z mnichem, którego identyfikuje się różnie jako Paphnutius, Bessarion lub Serapion. Po nawróceniu szukała pokuty poprzez okres samotności w pustelnej celi. Pamięta się ją jako osobę, która przeszła od życia w ziemskim luksusie do życia w religijnym oddaniu, ostatecznie umierając po krótkim czasie spędzonym wśród pustelnic.
Życie i nawrócenie
Pierwotnie bogata i piękna kobieta w rzymskim Egipcie, Taida prowadziła grzeszne życie, zanim przyjęła chrześcijaństwo. Jej nawrócenie jest często przedstawiane jako rezultat wysiłków przebranego mnicha, który podjął próbę podważenia jej przekonań. Po przyjęciu wiary spędziła trzy lata na sprawowaniu pokuty w klasztornej celi. Jej historia została zachowana w różnych greckich i łacińskich szkicach biograficznych, w tym w Vitae Patrum.
Kult i sztuka
Taida jest czczona jako święta w kilku tradycjach, w tym w katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej, a jej wspomnienie przypada na 8 października. Jej życie zainspirowało znaczące dzieła artystyczne, takie jak sztuka Paphnutius autorstwa Hrotswity z Gandersheim oraz liczne obrazy renesansowe. W czasach nowożytnych jej opowieść wpłynęła na powieść Anatole'a France'a oraz słynną operę Jules'a Masseneta, choć interpretacje te czasem oferują inne spojrzenie na jej duchową drogę.