Tadeusz Dulny był polskim teologiem i seminalistą urodzonym w Krzczonowicach w 1914 roku. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany wraz z innymi seminalistami w 1939 roku. Po uwięzieniu we Włocławku został przeniesiony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a później do Dachau. Zmarł z głodu w obozie koncentracyjnym w Dachau w sierpniu 1942 roku. Jest uznawany za jednego z 108 polskich męczenników, którzy zostali beatyfikowani przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku.
Życie i śmierć

Urodzony w licznej rodzinie, Dulny wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku w 1935 roku. Jego studia teologiczne zostały przerwane przez wojnę, co doprowadziło do jego aresztowania w listopadzie 1939 roku. Po spędzeniu prawie roku w więzieniu, został skierowany do systemu obozów koncentracyjnych, gdzie ostatecznie zmarł z głodu w 1942 roku.
Kult
Kościół katolicki czci go jako męczennika. Został beatyfikowany w Warszawie 13 czerwca 1999 roku podczas wizyty papieża Jana Pawła II. Jest upamiętniany w grupie polskich męczenników z okresu II wojny światowej, a jego wspomnienie obchodzone jest 6 sierpnia.
