Tacjan był chrześcijańskim teologiem i pisarzem z II wieku, urodzonym w Asyrii. Po podróży do Rzymu został uczniem Justyna Męczennika i założył tam szkołę chrześcijańską. Najbardziej znany jest z opracowania Diatessaronu – harmonii literackiej, która syntetyzowała cztery Ewangelie w jedną ciągłą narrację. Choć jego ascetyczne poglądy i powiązania z myślą gnostycką doprowadziły do jego wykluczenia z Kościoła, jego dzieła pozostawały pod dużym wpływem w regionach syryjskojęzycznych przez kilka stuleci.
Życie i dzieła
Po pobycie w Rzymie Tacjan prawdopodobnie przeniósł się w rejony takie jak Grecja, Aleksandria lub Mezopotamia. Był znany ze surowego ascetyzmu, co ostatecznie przyczyniło się do jego wykluczenia z Kościoła. Jego najważniejszym wkładem literackim był Diatessaron, który służył jako standardowy tekst ewangeliczny dla wielu kościołów syryjskich aż do V wieku. Napisał również Oratio ad Graecos, dzieło broniące chrześcijaństwa przed pogaństwem.
Poglądy teologiczne
Teologia Tacjana była zakorzeniona w surowym monoteizmie, który jego zdaniem był niezbędny do wyzwolenia duszy ze świata materialnego i wpływów demonicznych. Głosił, że Bóg jest duchem i że świat został stworzony poprzez Logos. Jego idee dotyczące stworzenia wszechświata zostały odnotowane przez uczonych jako potencjalne wczesne zapowiedzi koncepcji stworzenia z niczego (creatio ex nihilo).