Symeon Studyta był wpływowym mnichem świeckim żyjącym w Konstantynopolu w X wieku. Związany z klasztorem Studytów, znany jest również pod imionami takimi jak Symeon Pobożny lub Symeon Eulabes. Jest przede wszystkim rozpoznawany ze względu na swoją rolę duchowego mentora Symeona Nowego Teologa. Choć niektóre współczesne mu relacje przedstawiały go jako świętego błazna, jego własne dzieła sugerują bardziej praktyczne podejście do praktyki duchowej.
Życie i działalność
Urodzony około 918 roku, Symeon wstąpił do klasztoru Studytów w 942 roku, co stało się podstawą jego przydomka. Zmarł między 986 a 987 rokiem. Do jego wkładu literackiego należy czterdzieści rozdziałów w Patmiacus 427, które koncentrują się na sprawach życia duchowego. Pisma te są przypisywane mu pod imieniem Symeon Pobożny.
Kult
Symeon jest uznawany za świętego w tradycji wschodnioortodoksyjnej. Jego status był wspierany przez jego ucznia, Symeona Nowego Teologa, co jednak powodowało napięcia z władzami kościelnymi. Urzędnicy ci kwestionowali kult Symeona, gdyż nie postrzegali go z takim samym poziomem świętości, jak czynił to jego uczeń.