Sylvain Tesson (ur. 26 kwietnia 1972) to francuski pisarz i podróżnik urodzony w Paryżu. Znany jest z niezwykłych wypraw i ekspedycji, które stanowią podstawę jego książek. Do jego najbardziej udanych dzieł należą „Pocieszenia lasu” (2011), opowieść o sześciu miesiącach spędzonych w samotności w syberyjskiej chacie, oraz „Sztuka cierpliwości” (2019), relacja z poszukiwań irbisów w Tybecie, która zdobyła nagrodę Renaudot.
Młodość i wykształcenie


Tesson jest synem dziennikarza Philippe’a Tessona, założyciela francuskiego dziennika „Le Quotidien de Paris”. Kształcił się jako geograf i uzyskał dyplom z geopolityki. Jego wczesne podróże obejmowały przejazd motocyklem przez środkową Islandię oraz eksplorację jaskiń na Borneo, a w latach 1993–1994 wyprawę rowerową dookoła świata wraz z kolegą ze szkoły, Alexandre’em Poussinem.
Podróże i książki

Tesson odbył kilka długich wypraw pieszo, konno i innymi środkami transportu, w tym przejście przez Himalaje oraz przejazd przez stepy Azji Środkowej. W 2003 i 2004 roku odtworzył trasę przypisywaną ucieczce Sławomira Rawicza z syberyjskiego łagru, uznając, że podróż była prawdopodobna, mimo pewnych niezgodności. Po upadku w 2014 roku, który spowodował częściowy paraliż twarzy, przeszedł pieszo przez Francję, czego doświadczenie opisał w książce „Na wędrownych ścieżkach” (2016).
Recepcja krytyczna

Krytycy różnie oceniają twórczość Tessona. Niektórzy twierdzą, że jego pisarstwo opiera się na przestarzałych literackich stereotypach i że kształtują je postawy reakcyjne i neokolonialne, inni zaś postrzegają jego książki jako kontynuację tradycji literatury podróżniczej. Jego powiązania polityczne oraz kontrowersje z 2024 roku związane z powołaniem go na patrona festiwalu Printemps des poètes wywołały również publiczną dyskusję.
