Suzanne Aubert była francuską zakonnicą, która poświęciła swoje życie służbie mieszkańcom Nowej Zelandii. Przybywszy do tego kraju w 1860 roku, stała się znaczącą postacią w działalności misyjnej, szczególnie wśród ludności Maorysów. Założyła Zgromadzenie Świętej Rodziny, a później założyła Zakon Córek Matki Bożej Współczucia. Przez całe życie pracowała na rzecz sierot, chorych i ubogich, często łącząc tradycyjne maoryskie praktyki lecznicze z medycyną zachodnią, aby zapewnić holistyczną opiekę.
Życie i praca

Urodzona we Francji w 1835 roku, Aubert wyjechała do Nowej Zelandii, aby służyć jako misjonarka. Biegle posługiwała się językiem te reo Māori, co pozwalało jej pełnić funkcję tłumacza i autorstwa kilku przewodników językowych. Jej działania humanitarne obejmowały założenie domu dla sierot i osób potrzebujących nad rzeką Whanganui. W Wellington założyła szpitale dla osób nieuleczalnie chorych i potrzebujących, wykazując dożywotnie zaangażowanie w sprawy opieki społecznej.
Dziedzictwo

Aubert jest pamiętana ze względu na swoje znaczące wkłady kulturowe, w tym pisma w językach: maoryskim, angielskim i francuskim. Jej zdolność do łączenia różnych kultur poprzez język i medycynę wywarła trwały wpływ na region. Zgromadzenia religijne, które założyła, kontynuowały jej misję służby. W 2010 roku w Kościele katolickim rozpoczęto proces jej beatyfikacji.
