Suchij Mesukewijski był ortodoksyjnym świętym alanijskim, który żył w I lub II wieku. Pierwotnie należący do dworu królewskiego Alanów, towarzyszył królowej Satenik w podróży do Armenii, gdzie on i jego towarzysze przyjęli chrześcijaństwo dzięki uczniom świętego Tadeusza. Po nawróceniu Suchij i siedemnastu jego towarzyszy przez czterdzieści cztery lata prowadzili życie ascetyczne na górze Sukaw. Zapamiętano go przede wszystkim ze względu na jego modlitwy, które – jak wierzono – chroniły lud armeński przed najazdami perskiego króla Szapucha.
Życie i męczeństwo

Po przejściu na chrześcijaństwo Suchij i jego grupa siedemnastu szlachciców porzucili dawne życie w luksusie, aby żyć jako ascetaci na górze Sukaw. Spędzili dziesięciolecia w nieustannych modlitwach i prostocie. Gdy król Alanów, Datianos, nakazał im powrót do Alanii, grupa odmówiła, deklarując swoje oddanie Chrystusowi. W konsekwencji zostali straceni przez własny lud ogniem i mieczem.
Kult i dziedzictwo
Święty i jego towarzysze są wspominani 15 kwietnia (lub 28 kwietnia). Są szczególnie czczeni w Armenii, Gruzji i Osetii. Według tradycji w miejscu ich męczeństwa wytrysnęło cudowne źródło, gdzie św. Grzegorz Świetlisty założył później klasztor i kościół, aby uczcić tę świętą grupę.
