Stefano Minicillo był katolickim biskupem żyjącym w X wieku, który przez czterdzieści cztery lata przewodniczył diecezji Caiazzo. Urodzony w Macerata Campania w 935 roku, służył swojej wiernej owczarni od 979 roku aż do śmierci w 1023 roku. Znany z głębokiego oddania modlitwie, postowi i pokucie, był uznawany za obrońcę ubogich i uciśnionych. Jego reputacja świętości oraz liczne przypisywane mu cuda doprowadziły do jego kultu jako świętego w Kościele katolickim.
Życie i posługa
Podczas swojego długiego episkopatu Stefano koncentrował się na miłosierdziu i dyscyplinie duchowej. Był ceniony za proste, lecz głębokie kazania, które dawały nadzieję wykluczonym. Opowiadał się za sprawiedliwością i prawem moralnym, pozycjonując Kościół jako obrońcę przeciwko władzom świeckim. Jego życie charakteryzowała równowaga między modlitwą kontemplacyjną a aktywną służbą wspólnocie.
Kult i cuda
Często nazywany cudotwórcą, Stefano był łączony z licznymi cudami, w tym z cudownym ocaleniem szklanego kielicha oraz ochroną tłumu przed spadającą marmurową kolumną. Po jego śmierci jego grób w katedrze w Caiazzo stał się miejscem pielgrzymek osób szukających uzdrowienia. W 1512 roku podczas prac wykopalowych w katedrze odkryto jego niezniszczalne ciało, wciąż ubrane w szaty liturgiczne.
Dziedzictwo
Katedra w Caiazzo została poświęcona na jego cześć w 1284 roku. Pozostaje on ważną postacią w regionie, a jego wspomnienie obchodzone jest 29 października. W jego miejscu urodzenia, Macerata Campania, czczony jest podczas święta liturgicznego w lipcu, któremu towarzyszy procesja jego posągu ulicami miasta.