Stefano Maconi był mnichem kartuzusem urodzonym w Sienie w 1347 roku. Początkowo zaangażowany w życie polityczne swojego rodzinnego miasta, jego życie uległo znaczącej zmianie po spotkaniu z Katarzyną ze Sieny w 1376 roku. Spotkanie to doprowadziło do jego nawrócenia na katolicyzm i decyzji o wstąpieniu do życia zakonnego. Służył jako bliski towarzysz i sekretarz Katarzyny, dokumentując jej nauki i towarzysząc jej w podróżach. Później piastował wysokie stanowiska w zakonie kartuzów, pełniąc w końcu funkcję generalnego przeora w latach 1398–1410.
Życie i służba

Po wstąpieniu do wspólnoty w klasztorze kartuzów w Pontignano w 1380 roku, Maconi stał się ważną postacią w odłogu obserwancji rzymskiej zakonu. Piastował różne funkcje kierownicze, w tym pełnił funkcję przeora w Pontignano, a później przeora w Pawi. Podczas sprawowania urzędu generalnego przeora pracował na rzecz zjednoczenia podzielonego zakonu kartuzów i utrzymywał kontakty z różnymi liderami religijnymi w całej Europie.
Dziedzictwo i kult
Maconi jest pamiętany za swoją kluczową rolę w zachowaniu dziedzictwa Katarzyny ze Sieny. Działał jako jej sekretarz, przepisując jej dzieła dyktowane, a później opracował zbiory świadectw dotyczących jej życia. W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego, gdyż do śmierci w 1424 roku prowadził życie poświęcone reformie monastycznej i służbie religijnej.
