Stefania Quinzani była włoską mistyczką żyjącą w XV wieku, należącą do Trzeciego Zakonu św. Dominika. Urodzona w Orzinuovi w 1457 roku, prowadziła życie naznaczone głębokimi doświadczeniami duchowymi, w tym otrzymaniem stygmatów w wieku czternastu lat oraz przeżyciem mistycznego zaślubin. Ostatecznie założyła wspólnotę sióstr Trzeciego Zakonu w Soncino, gdzie pełniła funkcję pierwszej przeorysi. Rozpoznawana ze swoich zdolności proroczych i darów uzdrawiania, stała się znaczącą postacią duchową w regionie Lombardii w późnym okresie renesansu.
Życie i duchowość
Po otrzymaniu stygmatów w młodości, Stefania poświęciła się tradycji dominikańskiej. Założyła wspólnotę sióstr w Soncino i sprawowała nad nimi pieczę jako przeorzysta. Jej duchowy wpływ sięgał innych znamienitych postaci, takich jak Angela Merici i Osanna z Mantui. W 1497 roku miała być świadkiem męki Chrystusa; przez całe życie znana była również z posiadania darów proroctwa i uzdrawiania.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki beatyfikował ją za pontyfikatu papieża Benedykta XIV, a jej kult został oficjalnie potwierdzony w 1740 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 2 stycznia, w rocznicę jej śmierci w Soncino w 1530 roku. Ze względu na swoją głęboką mądrość, jest uważana za patronkę teologów. Jej grób, znajdujący się w Lombardii, historycznie służył jako cel pielgrzymek osób proszących o jej wstawiennictwo.