Stefan z Obazine był francuskim kapłanem i mnichem żyjącym w XII wieku, który stał się znaczącą postacią wczesnego ruchu cysterskiego. Urodzony w okolicach Vielzot około 1085 roku, od najmłodszych lat był ceniony za pobożność i miłosierdzie. Po służbie jako duchowny w Pleaux, wraz z kolegą kapłanem imieniem Piotr, poszukiwał bardziej ascetycznego trybu życia. To dążenie doprowadziło ich do założenia pustelni w lesie Obazine, która ostatecznie przekształciła się w znaczący klasztor pod przewodnictwem biskupa Limoges.
Życie religijne
Po święceniach kapłańskich Stefan zyskał sławę dzięki oddaniu liturgii oraz starannemu przygotowywaniu naczyń liturgicznych na Mszę świętą. Szukając większej surowości, on i Piotr żyli jako pustelnicy w lasach Obazine. W 1134 roku ich osada została formalnie uznana za opactwo Obazine. Stefan został opatem w 1142 roku, a w 1147 roku podpiął klasztor pod zakon cystersów.
Śmierć i dziedzictwo
Podczas wizyty w podklasztorze Bonnaigue, Stefan zachorował i zmarł w 1159 roku. Opactwo, które założył, rozkwitało przez wieki aż do jego rozwiązania podczas rewolucji francuskiej w 1791 roku. Dziś kościół opactwa jest nadal użytkowany jako kościół parafialny. Jest pamiętany jako święty i czczony corocznie 8 marca.