Stefan Wincenty Frelichowski był polskim księdzem rzymskokatolickim i oddanym liderem harcerstwa, żyjącym w latach 1913–1945. Urodzony w Chełmży, przez całe życie był głęboko zaangażowany w różne organizacje młodzieżowe, w tym w harcerstwo. Po święceniach kapłańskich w 1937 roku pełnił różne funkcje, m.in. jako wikariusz oraz kapelan pomorskiego okręgu harcerskiego. Jego życie zostało przerwane podczas II wojny światowej po aresztowaniu przez Gestapo i przemieszczaniu przez kilka obozów koncentracyjnych, aż do śmierci z powodu choroby w Dachau.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów licealnych Frelichowski kontynuował edukację religijną i został ordynowany w 1937 roku. Pełnił różne funkcje, takie jak adiutant biskupa i wikariusz parafialny. Pozostał ważną postacią w ruchu harcerskim, służąc jako drużynowy i kapelan. Podczas II wojny światowej był więziony przez Gestapo i transportowany przez kilka obozów, w tym Stutthof i Sachsenhausen, zanim trafił do Dachau.
Śmierć i kult
Opiekując się innymi więźniami, Frelichowski zaraził się tyfusem i zapaleniem płuc, co doprowadziło do jego śmierci w lutym 1945 roku. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku, który zauważył, że zginął z nienawiści do wiary. W 2002 roku został oficjalnie ogłoszony patronem polskich harcerzy, co stanowi wyraz uznania dla jego całego życia poświęconego zarówno wierze, jak i ruchowi harcerskiemu.