Stefan Komelski był prawosławnym duchownym i przywódcą monastycznym żyjącym w XVI wieku. Urodzony pod koniec XV wieku w ujezduie wołogodzkim, dążył do życia w odosobnieniu i dyscypliny duchowej. Po szkoleniu w różnych klasztorach przeniósł się na odległe brzegi jeziora Komelskie, aby żyć w izolacji. Tam założył małą kaplicę, która z czasem przekształciła się w klasztor Nikolejski Komelski, gdzie pełnił funkcję pierwszego opata. Zmarł w 1542 roku w pustelni Nikolewskiej Ozerskiej.
Życie i posługa

Poszukując surowych reguł monastycznych, Stefan opuścił dom rodzinny, aby wstąpić do klasztoru w Głuszycach. Później udał się do klasztoru Tichwińskiego, lecz liczne tłumy pielgrzymów zakłócały jego zamiłowanie do ciszy. Ostatecznie osiadł w gęstym lesie nad rzeką Komel. Mimo głodu, z którym mierzył się podczas surowych zim, wytrwał w swoim postanowieniu. Gdy zaczęli gromadzić się jego naśladowcy, został święcony na kapłana i opata przez metropolitę Daniła, otrzymując oficjalne wsparcie od wielkiego księcia Wasyla III na założenie swojego klasztoru.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w 1542 roku, po napadzie na klasztor, nad jego grobem wzniesiono nowy kościół. Dwie ikony przedstawiające świętego namalował mnich Gurij, uczeń Andrieja Rublewa. Jest on czczony w tradycji prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 12 czerwca.
