Stefan Hymnograf był bizantyjskim mnichem i poetą żyjącym w VIII wieku, który przebywał w Świętej Lawrze św. Sabasa w Palestynie. Urodzony w Damaszku, był siostrzeńcem św. Jana Damasceńczyka, który wprowadził go w życie monastyczne w wieku dziesięciu lat. Szukając bardziej odosobnionego życia, ostatecznie żył jako pustelnik pod kierownictwem swojego przeora. Jego życie zostało naznaczone tradycjami ascetycznymi Lawry oraz historycznymi niepokojami spowodowanymi najazdami Saracenów w tym regionie.
Twórczość poetycka
Jest wysoko ceniony za swój wkład liturgiczny, w szczególności za komponowanie utworów hymnograficznych znanych jako idiomela. Hymny te zostały zaprojektowane do użytku w Triodionie podczas Wielkiego Postu. Wspólnie z Andrzejem Ślepym, Stefan pomagał rozwijać te struktury poetyckie, które dostarczały głębokich podsumowań teologicznych dla okresu liturgicznego Wielkiego Postu. Jego kompozycje służyły jako istotne elementy nabożeństw odprawianych w okresie poprzedzającym Niedzielę Palmową.
Kult
Jako święty, jest czczony w tradycji wschodnioortodoksyjnej. Jego życie i duchowe dziedzictwo zostały udokumentowane przez Leontiusza z Damaszku. Kalendarz liturgiczny uwzględnia jego święto 28 października, według tradycyjnego kalendarza juliańskiego. Jego pamięć jest zachowana dzięki nieustannemu używaniu jego hymnów w nabożeństwach chrześcijaństwa wschodniego.