Stanisław Wiórek był polskim teologiem i członkiem Zgromadzenia Misjonarzy (Lazarystów), żyjącym w latach 1912–1939. Po studiach w Krakowie i Rzymie został święcimiony w 1938 roku, a następnie powrócił do Polski, aby rozpocząć posługę w Bydgoszczy. Jego życie zostało przerwane we wczesnej fazie II wojny światowej, kiedy to stał się ofiarą masowych aresztowań zakładników dokonywanych przez siły nazistowskie. Został rozstrzelany wraz z drugim księdzem na rynku miasta, stając się męczennikiem Kościoła katolickiego.
Życie i śmierć

Urodzony w Bottrop, Wiórek wstąpił do jezuitów (Lazarystów) w Krakowie w 1930 roku. Po studiach teologicznych w rzymskim Angelicum powrócił w 1939 roku do Bydgoszczy, aby służyć lokalnemu Kościołowi. Podczas próby dopełnienia niemieckich wymogów rejestracyjnych, on i Piotr Szarek zostali zatrzymani podczas akcji odwetowej. Zostali zabrani na Stary Rynek, gdzie we wrześniu 1939 roku zostali rozstrzelani przez pluton egzekucyjny. W chwili śmierci miał dwadzieścia sześć lat.
Kult

Jest uznawany za błogosławionego męczennika w Kościele katolickim. Wiórek znajduje się wśród 122 polskich męczenników II wojny światowej ujętych w proces beatyfikacyjny rozpoczęty w 1994 roku. Jego pamięć jest pielęgnowana poprzez sztukę religijną, w tym witraże w kościele w Zakopanem.
