Stanisław Lem (1921–2006) był polskim pisarzem znanym z powieści, opowiadań oraz esejów z zakresu filozofii, futurologii i krytyki literackiej. Wiele jego opowiadań science fiction ma charakter satyryczny i humorystyczny. Jego książki przetłumaczono na ponad 50 języków, a nakład przekroczył 45 milionów egzemplarzy. Na świecie najbardziej znany jest z powieści „Solaris” z 1961 roku, a w 1976 roku Theodore Sturgeon uznał go za najczęściej czytanego pisarza science fiction na świecie.
Młodość


Lem urodził się we Lwowie, w międzywojennej Polsce, dzisiejszym Lwowie na Ukrainie. Studiował medycynę na Uniwersytecie Lwowskim podczas okupacji niemieckiej, kiedy jego żydowska rodzina przetrwała, posługując się fałszywymi dokumentami. Po wojnie rodzina przeniosła się do Krakowa, gdzie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale ich nie ukończył, po części dlatego, że nie chciał zostać lekarzem wojskowym, a widok krwi go odstraszał.
Kariera literacka


Lem zaczął publikować w 1946 roku, a pierwsza jego powieść ukazała się drukiem w 1951 roku. Pod presją stalinowskiej cenzury wiele z jego wczesnych utworów kształtowały wymagania państwa, które później krytykował. Po 1956 roku, w okresie większej swobody wypowiedzi w Polsce, mógł pisać bardzo dużo i stworzył liczne powieści oraz prace filozoficzne, w tym „Summa Technologiae”, która zapowiedziała rozwój takich dziedzin jak rzeczywistość wirtualna i sztuczna inteligencja.
Tematyka i dziedzictwo


Twórczość Lema podejmuje tematy technologii, natury inteligencji, trudności w zrozumieniu obcych umysłów oraz miejsca ludzkości we wszechświecie. Tłumaczenie jego dzieł jest trudne ze względu na wymyślone przez niego słowa i grę słów. W 2021 roku Sejm RP ogłosił rok 2021 Rokiem Stanisława Lema.
