Salomon I Imeretyjski był gruzińskim monarchą XVIII wieku, który panował w królestwie Imeretii w zachodniej Gruzji w dwóch okresach między 1752 a 1784 rokiem. Urodzony w Kutaisi, wstąpił na tron po śmierci swojego ojca, Aleksandra V. Jego panowanie charakteryzowało się dążeniem do ustabilizowania państwa poprzez znaczące reformy oraz wytrwałym oporem militarnym przeciwko wpływom osmańskim i lokalnemu handlowi niewolnikami. Jest uznawany za świętego w Kościele prawosławnym Gruzji.
Panowanie i reformy

Po zabezpieczeniu korony w obliczu oporu arystokracji, Salomon wprowadził środki mające na celu ograniczenie handlu niewolnikami i centralizację władzy. Skutecznie bronił swojego terytorium przed wielokrotnymi inwazjami osmańskimi, z których najważniejszą była bitwa pod Chresili w 1757 roku. Poprzez zawieranie sojuszy z władcami wschodniej Gruzji i umacnianie kontroli nad autonomicznymi wasalami, ostatecznie ograniczył hegemonię osmańską i wynegocjował traktat, który zakończył status Imeretii jako państwa wasalnego.
Kult
Monarcha jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Po śmierci w Kutaisi został pochowany w klasztorze Gelati. Kościół prawosławny Gruzji kanonizował go w 2016 roku, a jego wspomnienie obchodzi się corocznie 23 kwietnia.
