Solanus Casey był amerykańskim kapucynem i księdzem urodzonym w 1870 roku, który zyskał szerokie uznanie dzięki swojej duchowej opiece i oddaniu chorym. Po trudnej ścieżce edukacyjnej i okresie pracy fizycznej, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Detroit. Choć jego początkowe święcenia były ograniczone, służył z wyróżnieniem jako zakrystian i portier. Zyskał reputację człowieka pełnego współczucia i świętości, szczególnie dzięki swojej oddanej posłudze wobec cierpiących na choroby, co sprawiało, że wielu szukało jego rad i modlitwy.
Życie i posługa
Urodzony w Wisconsin, Casey zmagał się z chorobą w dzieciństwie, która wpłynęła na jego głos, a później przedwcześnie przerwał naukę, aby pracować w gospodarstwie rodzinnym. Po przełomowym doświadczeniu, jakim było bycie świadkiem brutalnego przestępstwa, dążył do kapłaństwa mimo trudności akademickich. Ostatecznie osiadł w Detroit, gdzie służył społeczności w różnych rolach. Był znany ze swojej pokory oraz miłości do skrzypiec, pasji, którą dzielił ze swoim imiennikiem.
Kult
Wielu ludzi przypisywało jego modlitwom cudowne uzdrowienia i duchowe nawrócenia. Po jego śmierci w 1957 roku, proces jego kanonizacji przeszedł przez etapy sługi Bożego i wyniosłego. W 2017 roku, po zatwierdzeniu cudu przez papieża Franciszka, został beatyfikowany w Detroit.