Sofroniusz Irkucki (ur. 1703 w guberni połtawskiej, zm. 1771 w Irkucku) był wpływowym prawosławnym hierarchą, który pełnił urząd biskupa Irkucka i Nerczynska. Po wstąpieniu do monasteru w 1730 roku, pełnił różne funkcje administracyjne w Sankt Petersburgu, zanim został mianowany na swoją syberyjską diecezję w 1753 roku. Podczas swojej kadencji podróżował intensywnie po całym regionie, założył seminarium teologiczne i nadzorował budowę kilku kościołów. Jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej za swoje duchowe przywództwo i cudowne wydarzenia związane z jego relikwiami.
Życie i służba

Po studiach w seminarium perejasławskim, Sofroniusz został mnichem w 1730 roku. Służył na różnych stanowiskach w życiu klasztornym, w tym jako skarbnik i administrator, zarówno w monasterze Krasnogorskim Pokrowskim, jak i w Ławrze Aleksandrowskiej. W 1753 roku został wyświęcony na biskupa w Moskwie. W Syberii działał jako oddany administrator i misjonarz, podróżując do odległych obszarów, takich jak Jakuck i Nerczynsk, aby zarządzać sprawami diecezjalnymi i wspierać lokalne życie religijne.
Czczące go i dziedzictwo

Po jego śmierci w 1771 roku, jego ciało podobno pozostało nietknięte, co doprowadziło do jego czci jako świętego. Po pożarze, który zniszczył jego grób w 1917 roku, jego relikwie zostały zachowane w specjalnym relikwiarium. Został kanonizowany w 1918 roku, wspierany przez liczne relacje o cudach i uzdrowieniach. Jest wspominany 30 marca, 10 czerwca i 30 czerwca, i jest czczony wśród świętych syberyjskich.
