Sofronij Smirnow był wschodnioeuropejskim kapłanem i mnichem prawosławnym, który żył w Imperium Rosyjskim w XIX i na początku XX wieku. Urodzony w Moskwie w rodzinie duchownej, studiował teologię, zanim wstąpił do pustyni Świętych Gór jako nowicjusz. Ostatecznie osiągnął stopień archimandryty, pełniąc funkcję przeora w kilku klasztorach. W późniejszych latach życia żył jako pustelnik, zakładając wspólnotę monastyczną znaną jako Pustynia Sofronija, gdzie cieszył się wielkim szacunkiem ze względu na swoje dary duchowe.
Życie i służba
Po ukończeniu edukacji w Moskwskiej Duchownej Akademii, Smirnow wstąpił do życia zakonnego w 1853 roku. Pełnił różne funkcje kierownicze, w tym był przeorem klasztoru w Riasni oraz pustyni Wzniesienia Świętej Góry w Arzamasie. Był również aktywny w edukacji religijnej, pomagając w budowie szkół parafialnych. Po przejściu na emeryturę ze służb administracyjnych, prowadził odosobnione życie w leśnej celi, gdzie praktykował ascezę i sprawował duchową opiekę nad wieloma wyznawcami.
Kult
Znany ze swoich rzekomych zdolności proroczych i darów uzdrawiania, Smirnow był powszechnie czczony przez lud za życia. Po jego śmierci w 1921 roku, jego grób został podobno naruszony przez rabusiów, lecz miejscowi mieszkańcy odkryli później, że jego szczątki są niezniszczalne. Został kanonizowany jako święty przez Kościół Prawosławny Ukrainy w 2008 roku i jest upamiętniany w diecezji donieckiej.