Sofroni z Cioara był rumuńskim prawosławnym mnichem i kapłanem żyjącym w XVIII wieku, który walczył o wolność religijną ludności prawosławnej w Siedmiogrodzie. Urodzony w pierwszej połowie XVIII wieku w wiosce Cioara (obecnie Săliștea), później wstąpił do życia zakonnego w Wołoszczyźnie. Zapamiętany jest przede wszystkim jako przywódca oporu przeciwko staraniom Habsburgów o połączenie Kościoła prawosławnego z Kościołem greckokatolickim. Jego przywództwo podczas powstań ludowych pomogło zapewnić oficjalne uznanie prawosławnej wiary w tym regionie.
Życie i działalność
Po przejściu ze stanu kapłana żonaty do stanu zakonnego, Sofroni założył mały klasztor w lesie niedaleko swojego domu. W 1757 roku rozpoczął kierowanie ruchem mającym na celu ochronę prawosławnych tradycji przed imperialną presją na przystąpienie do Kościoła unickiego. Mimo wielokrotnych aresztowań, zniszczenia jego klasztoru oraz pościgów ze strony wojsk imperialnych, kontynuował głoszenie kazań przed licznymi tłumami chłopów, co często wywoływało znaczące lokalne rebelie, skutkujące jego tymczasowymi zwolnieniami.
Kult
Jako obrońca dawnej wiary, Sofroni jest czczony w tradycji wschodnioortodoksyjnej. Jest wspomniany jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 21 października. Jego wysiłki przyczyniły się do ostatecznego prawnego uznania Kościoła prawosławnego w Siedmiogrodzie oraz mianowania jego pierwszego od wieków biskupa.