Sofia Sycylijska była chrześcijańską męczennicą urodzoną w szlacheckiej bizantyjskiej rodzinie około 192 roku. Po nawróceniu na chrześcijaństwo dzięki naukom człowieka imieniem Tymoteusz, postanowiła poświęcić swoje życie Chrystusowi. Mimo prób przekonania jej przez ojca do wyrzeczenia się nowej wiary, pozostała niezłomna, znosząc fizyczne kary. Ostatecznie udała się na samotnię do jaskiń Pantalica, gdzie żyła jako pustelnica, zanim została odnaleziona i stracona przez prefekta Marcjala w 221 roku.
Życie i śmierć
Wychowana w izolacji przez swojego ojca, namiestnika imieniem Konstant, Sofia została wprowadzona w wiarę chrześcijańską w młodości. Po opuszczeniu wieży swojego ojca, udała się na wybrzeże w pobliżu Syrakuzy, gdzie rzekomo dokonała cudu uzdrowienia. Później wycofała się do nekropolii Pantalica, aby żyć w samotności. Jej odosobnienie zakończyło się, gdy odnaleźli ją lokalni pasterze i odesłano ją do ojca, który nakazał jej egzekucję przez ścięcie.
Kult i dziedzictwo
Jej oddanie zyskało szerokie uznanie na Sycylii, szczególnie w okresie panowania bizantyjskiego. Rodzina Gaetani ufundowała później w jej honorze świątynię w Sortino, która po wielkim trzęsieniu ziemi została odbudowana w stylu barokowym. Jest uznawana za patronkę Sortino, co potwierdza korespondencja papieska z XVI wieku. Istnieją różne historyczne przedstawienia jej postaci, w tym obrazy w Mesynie i Sortino.